Na stronie naszego Biuletynu możesz złożyć życzenia swoim bliskim , znajomym, przyjaciołom... z różnych okazji: urodziny, ślub, narodziny dziecka, jubileuszu, świąt... Do życzeń możesz dodać zdjęcie, ale nie jest to konieczne (zdjęcie dodaj pod warunkiem, że jesteś jego autorem i zgadzasz się na umieszczenie go na naszej stronie) .

Życzenia prosimy przesyłać na adres: jolamalek@onet.eu

Kto składa życzenia np. Jan Kowalski

Z jakiej okazji składasz życzenia np. Z okazji 18 urodzin

 Treść życzeń

Twoje życzenia zostaną opublikowane w serwisie dopiero po akceptacji zespołu redakcyjnego w kolejnym numerze Biuletynu.

Na naszym portalu internetowym Polonijny Biuletyn Informacyjny w Winnipegu ogłaszać będziemy konkursy w których można będzie wygrać atrakcyjne nagrody. Wystarczy odpowiedzieć na proste pytania dotyczące materiałów publikowanych w naszym biuletynie, więc stały czytelnik nie będzie miał trudności z odpowiedzią na pytania konkursowe. Zapraszamy do zabawy.  

Pierwsze trzy osoby, które prześlą e-mail z poprawną odpowiedzią na zadane pytania wygrywają koszulki firmowe Polonijnego Biuletynu Informacyjnego w Winnipegu!

Kolejne pytanie konkursowe brzmi:

Kiedy został wydany 15-ty numer Polonijnego Biuletynu Informacyjnego w Winnipegu( podaj datę). W którym roku urodził się  i w którym roku przyjechał do Kanady Lech Fulmyk, którego wspomnienia z książki "Przez boje, przez znoje, przez trud- kombatanckie losy" publikowaliśmy w 18- tym numerze Biuletynu.

Odpowiedzi (wraz z podaniem imienia, nazwiska) prosimy przesyłać na adres: bogdan@softfornet.com

HUMOR

Zwariowane koty

 

Będąc w Kanadzie już rok przyglądam się między innymi Polonii. Jest duża grupa emigrantów, którzy przybyli tu już bardzo dawno temu i oni Polskość bez wątpienia mają w sercu. Dla kolejnych coraz młodszych pokoleń Kanadyjczyków mających pochodzenie polskie nie zawsze kultura Polska ma jakiekolwiek znaczenie.  Wiem, że to czy młode pokolenie Polonii chce kontynuować tradycje polskie w swoim życiu zależy od wielu czynników. Jakie czynniki miały wpływ na to, że Krystyna Kovach młoda osoba, która urodziła się w Winnipegu ukochała polskie tańce ludowe, kulturę polską? Tego właśnie chciałam się dowiedzieć.


Pani Krystyno jaki jest Pani rodowód?

Moi Dziadkowie od strony mamy to Janina i Henryk Lorenc. Dziadek urodził się na Podolu miał 11 lat kiedy wybuchłą II Wojna Światowa a do Kanady przyjechał w 1949 -ym roku. Babcie Dziadek poznał w obozie w Wheaton Ashton, w Wielkiej Brytanii i sprowadził ją do Winnipegu w 1951 roku. Babcia urodziła się w województwie warszawskim a kiedy wybuchła wojna miała zaledwie 10 lat. Pochodzi z bardzo patriotycznej rodziny i ten patriotyzm udzielił się także jej. Tu w Winnipegu urodziła się moja Mama Bożena Langtry z domu Lorenc Tato David Langtry nie ma polskiego pochodzenia, ale bardzo szanuje język Polski i polską kulturę. Tańczył w Iskrach z moją mamą od 1978roku do1992. Kilkakrotnie był na Folkloramie koordynatorem   Pawilonu Warszawa i major/ambassador pawilonu. Mój tato był też prezesem Folkloramy. Ciągle uczy się języka polskiego i dużo rozumie bo my zawsze w domy rozmawiamy z  mamą po polsku (ja z moimi braćmi  Robertem i Andrzejem, którzy też tańczą w Iskrach i węgierskim zespole).


Co Pani wie o działalności dziadków i rodziców w środowisku Polonijnym?

Dziadek Henryk Lorenc zetknął się ze Stowarzyszeniem Polskich Kombatantów  jeszcze na Środkowym Wschodzie w Winnipegu odnowił swą przynależność. Dziadek w SPK był referentem kulturalno- oświatowym. Organizował  podwieczorki przy mikrofonie potem był jednym ze współorganizatorów Kółka Teatralnego, którego Dziadek był równocześnie reżyserem i choreografem. Z Babcią Janiną Lorenc śpiewali w chórze Sokół. Dziadek zorganizował przy chórze zespół taneczny i był jego kierownikiem artystycznym do 1966 roku. W roku 1967-ym założył grupę taneczną przy SPK. Przez 17 lat prowadził zespół młodzieżowy SPK. Na początku pod nazwą "Młodzi Kombatanci", a później "Iskry". Moja mama Bożena Langtry z domu Lorenc od dziecka wzrastała w duchu tradycji i kltury polskiej. Oczywiście tańczyła w zespole Iskry. Sama później przy zespole założyła Szkołę Tańca.

W Pani rodzinie tradycje, kultura Polska są mocno zakorzenione  jak to było z Panią?
Moja mama zawsze bardzo pielęgnowała Polskość i przekazała to mnie. W Szkole Tańca Iskry zaczęłam tańczyć gdy miałam 6 lat, były to oczywiście polskie tańce ludowe, ale także balet, stepowanie.  W1996 roku wstąpiłam do Zespołu Tanecznego SPK Iskry i tańczę do dziś.

Kiedy oglądamy występy Zespołu Tanecznego SPK Iskry podziwiamy sam efekt końcowy i budzi to zachwyt. Jak dochodzi się do tego co oglądają widzowie?
Tak jak wspomniałam ja zaczęłam tańczyć jako małe dziecko. Lekcje tańca odbywają się różnie podam przykład planu: piątek od godz. 6 do 9 pm. klasy 1-3, poniedziałek od godz. 6 do 9pm klasa 4 i Junior Iskry, niedziela i wtorek od godz. 7 do 10 pm. Iskry. Potem kiedy już byłam w zespole Iskry to są godziny pracy i ćwiczeń zwłaszcza przed występem, ale ja uwielbiam tańczyć, zawsze sprawiało mi to dużo radości.

Gdzie występowała Pani wraz z zespołem, jakie sukcesy odnosiliście?

Zarówno ze Szkołą Tańca jaki i później z Zespołem SPK Iskry każdego roku występuję na Folkloramie w pawilonie Warszawa. Trzy razy byłam z zespołem na Polonijnym Festiwalu Folklorystycznym w Rzeszowie W 1999 roku byłam z Zespołem właśnie na takim Festiwalu i byliśmy wtedy nie tylko w Polsce. Zespół wystąpił także na prywatnej audiencji u papieża Jana Pawła II w Watykanie. Pod kierownictwem Sandro Barbosa (w latach 1999-2006), grupa taneczna S.P.K. „Iskry” wygrała konkurs na najlepsze wykonanie mazura na festiwalu Polskiej Pieśni i Tańców Ludowych w Rzeszowie w roku 2002. Major Glenn Murray  wręczył Zespołowi Iskry nagrodę "Winnipeg". Wyjeżdżaliśmy z zespołem wielokrotnie do różnych miejscowości w Kanadzie gdzie byliśmy zapraszani by dać koncert. Takie gościnne koncerty dawaliśmy też w Stanach Zjednoczonych.


Krystyna Kovach z Zespołem Tańca SPK Iskry

Tańczyć uczyła się Pani tu w Winnipegu a gdzie nabywała Pani kwalifikacje instruktorskie?

Tak nauczyłam się tańczyć w Szkole Tańca Iskry, ale nie tylko. Wielokrotnie bralam udział w warsztatach jakie prowadzili wykładowcy z  Polski, Kanady albo z USA. Oglądałam duzo nagrań polskich zespołów folklorystycznych. Kiedy  zespoły Mazowsze i Śląsk miały koncerty w USA to ja jeździłam na ich koncert by przygladać  się im na żywo. Mając 12 lat zaczęłam jako asystentka uczyć tańca małe dzieci właśnie w takim wieku jak ja kiedy zaczynałam. Kiedy już byłam starsza  samodzielnie prowadziłam niektóre młodsze klasy. 1998-2001 wyjeżdżałam do Rzeszowa żeby szkolić się i ukończyć kurs choreograficzny - polskie tańce folklorystyczne. W 1998, zostałam choreografem w Szkole Tanecznej z  moją mama  Bożeną Langtry. Po wyjeździe choreografa Sandro Barbosa (grudzień 2006), Zespół prowadzi  Andrea Piotrowski i ja.

Krystyna Kovach i dzieci, które polskich tańców ludowych uczą sie pod jej kierunkiem

Ilu członków i instruktorów ma dziś Szkoła Taneczna i zespół Iskry jakie macie plany? 

Instruktorzy w Szkole tańca Iskry to:  Pani Bozena Langtry - choreograf i dyrektor artystyczny;  Renata Gawlik - choreograf, instruktorka; Joasia Krzyzelewski - asystentka; Lisa Dasiewicz - asystentka; Pani Barbara Torka - pianistka  i ja Krystyna Kovach - choreograf, instruktorka.

Mamy około 80 dzieci/młodzież w szkolej tanecznej. W najbliższym czasie z tą grupą my koncert w piatek 7 czerwca w Jubilee Place i bierzemy udział w Folkloramie  to będzie pierwszy tydzien sierpnia.

Zespół Iskry ma 40 członków. Plany na najbliższy czas to wyjazd do Polski w lipcu na festiwal w Rzeszowie i  udział w Folkloramie kied to bedziemy tanczyć co wieczór w pierwszy tygodniu sierpnia w pawilonie Warszawa.

Zespół Tańca SPK Iskry
 

Urodziła się Pani w Kanadzie a świetnie mówi po Polsku gdzie uczyła się Pani tego języka?

Przede wszystkim mam Polskie korzenie więc często się stykam z tym językiem.Dziadek zawsze mówił, że Kanada jest krajem wielokulturowy i wszyscy tu mogę dobrze żyć, ale jak ktoś wywodzi się z Polski to nie powinien zapominać o tym. Dawał mi przykłady, że ci którzy z różnych powodów od społeczności polskiej odeszli szczęścia nie zaznali a zamiast tego nabywali się kompleksów niższości a przecież Polacy mają być z czego dumni.  Uczyłam się też języka polskiego w Szkole Andrzeja Boboli i Św. Ducha. Mama zawsze wymagała byśmy w domu rozmawiali po polsku a tato to szanował i bardzo też chciał byśmy uczyli się też innych jezyków.

Nie tylko w „Iskrach” Pani działa aktywnie proszę powiedzieć jakie plany ma Pani jako prezes SPK.

W Zarządzie  SPK działam już 5 lat.  Zaczęłam jako sekretarka, później zostałam Vice-Prezesem a teraz Prezesem.  Chce by organizacja dalej istniała i żeby więcej Poloni się dołączyło.  Musimy szanować nasza kulturę, tradycje, język i narodowość.  Musimy dalej kontynuować to co Kombatanci stworzyli i utrzymali przez tyle lat.  Moja rodzina dużo współpracowała i dalej współpracuje w organizacjami polskimi i ja chcę żeby moje dzieci też mieli takie środowisko polskiego pochodzenia gdzie mogą się spotykać z  innymi i szanować. Naszym celem jest  wspieranie Polonii i kultywowanie tradycji polskich, także współpraca z innymi polskimi organizacjami. Chcemy organizować więcej zabaw i mamy też inne plany towarzystkie dla młodzież i dla dorosłych, ale o tym wtedy kiedy już będzie więcej konkretów.

Oprócz działalności w środowisku polonijnym czym Pani się zajmuje, czym interesuje?
Jestem nauczycielka i uczę już cztery lata druga klasę w École Van Walleghem School.  Uczę po francusku (French Immersion Program).Znam dobrze język francuski bo uczyłam się już od przedszkola i ukończyłam moje studia w Collčge Universitaire de Saint Boniface. Uczyłam się grać na pianinie (6-17 lat) zakończyłam tą naukę egzaminem z 8 klasy, Royal Conservatory of Music i zdałam też egzaminy z teorii muzyki. Bralam lekcje gry na skrzypcach żeby jeden dzień w tygodniu grać w kapeli ludowej! Tańczę też w zespole węgierskim Kapisztran. Tńczę w nim już 6 lat z mężem, który jest Węgrem.  Jedziemy razem na festiwale węgierskie organizowane w Kanadzie. Bardzo kocham kulturę i mam wielka kolekcje muzyki ludowej i taśmy (video) tańce ludowe oraz książki.  Mam nie tylko polskie ale węgierskie, czeskie, słowackie, rumuńskie, cygańskie, etc. 

Pani Krystyno nie wiem jak na to wszystko znajduje Pani czas, ale widać- można. Życzę Pani wytrwałości i niegasnącego zapału w tym co Pani robi.

Jolanta Małek PBIW

Kupno nowego domu część trzecia

W poprzednich odcinkach wyjaśniałem jak i gdzie możemy się zakwalifikować odnośnie pożyczki oraz jakie są koszty towarzyszące przy zakupie domu.

W tym odcinku chciałbym poruszyć wcale nie mniej ważną rzecz jaką jest podjęcie decyzji jaki rodzaj posiadłości chcielibyśmy kupić i jakimi kryteriami powinniśmy się sugerować biorąc oczywiście pod uwagę nasze możliwości finansowe, potrzeby a także ewentualną sprzedaż w przyszłości.
.
Wymagania i oczekiwania są uzależnione od wieku, czy jesteśmy samotni, rodzina z dziećmi czy małżeństwem bezdzietnym. Dlatego też w zależności od tego do której grupy się zakwalifikujemy musimy brać pod uwagę.
Rodzaj zabudowy:

-domek jedno rodzinny / parterowy czy 2 piętrowy
-dom w zabudowie szeregowej tzw./town house, czy side by side
-mieszkanie własnościowe tzw. condo
Lokalizacja

-odległość do pracy
-odległość do parku czy centrum rekreacyjnego
-do szkoły
-uniwersytetu
-szpitala
-do centrum handlowego

Nie chciałbym wnikać w to który rejon jest lepszy a która gorszy najważniejsze jest to gdzie się dobrze czujemy.
Wiem że jest bardzo trudno znaleźć cos co by spełniało wszystkie wymogi ale w większości kompromis jest najlepszym rozwiązaniem.
 

    Członkowie Towarzystwa Przyjaciół Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego im. Jana Pawła II spotkali się 1 kwietnia, aby w tym Wielkanocnym okresie złożyć sobie życzenia świąteczne, dzieląc się wspólnie poświeconym jajkiem.

Spotkanie rozpoczął Prezes TP KUL w Winnipegu Krzysztof Bator, w obecności około 40 członków i gości w restauracji Polonez, życząc wszystkim członkom i ich rodzinom, duchowieństwu, oraz całej Polonii, zdrowia i szczęścia w tych radosnych dniach Wesołego Alleluja.

Podkreślił w życzeniach, o roli członków TP KUL, jaką spełniają, przyczyniając się do rozkwitu młodzieży w wiedzy i kulturze .

Jaką ważną rolę spełniają w rozwijaniu Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego w Lublinie.

Również nie zabrakło życzeń złożonych przez z-ce Prezesa Ks. Romualda Szumierz.

Miłym akcentem było wręczenie byłemu Prezesowi TP KUL p. L. Gałęzowskiemu za jego owocna i wydajna pracę, ksiazki "50 Lecia KULu w Kanadzie" autora KS. Tomasza Moskal.

Całość spotkania umiliły piosenki Wielkanocne, oraz zaproszona p. Halina Gartman, przedstawiająca swój program przeplatany piosenkami i wierszami.

Chciałbym serdecznie jeszcze raz podziękować wszystkim członkom TP KUL, oraz wszystkim ofiarodawcom i zachęcić cala Polonię w Manitoba, do zapoznania się z działalnością TP KUL.

Prezes TP KUL
Krzysztof Bator

Ja nie twierdzę, że imprez kabaretowych nie można pokazywać na tzw. dużych salach. Powiedzmy pięćset, czy tysiąc osób. Można. Ja nie twierdzę, że publiczność nie będzie się dobrze bawić. Może będzie. Ja nie twierdzę, że nie będzie wtedy dużego sukcesu dla wykonawców i organizatorów. Może będzie.

Kasa będzie na pewno! Ale ja nie przepadam za tego typu spędami ludzi. Ja lubię mięć przed sobą stolik, na nim kawę albo coś mocniejszego. A jak poczuje się głodny -to coś przekąszę. Lubię przyciemnione światło, wtedy się skupiam na tym, co dzieje się na scenie. I "przeżywam"! Bo ja lubię tzw. atmosferę. Tak jak w uprawianiu miłości potrzebna jest odpowiednia atmosfera i miejsce, tak w uprawianiu Sztuki, a kabaret jest jedna z Jej form, także potrzebny jest pewnego rodzaju klimat. Dlatego nie mogę obiektywnie pisać o Kabarecie, który odbył się w dolnej sali Restauracji Polonez, ponieważ występ ten, spełnił wszelkie moje oczekiwania! Było wszystko, o czym marzyłem od lat, aby w Winnipegu zagrany został kabaret w warunkach "kabaretowych". Bo tego typu występ lubi mieć wokół siebie zapach alkoholu, kawy, szum z baru. Nie mogę więc być neutralny. Mogę zaprezentować moje i tylko moje wrażenia!

Miałem kawkę, miałem winko. Był bar, gdzie mógłbym się ewentualnie ratować. Ale gdzie tam! Nie było czasu! Zgrabnie napisany scenariusz wciągnął do występu nie tylko mnie, ale całą publiczność. Niektórzy z widzów, stali się wykonawcami! Niech świadczą o tym zdjęcia! Nawet ja dałem się załapać w tę pułapkę! 

Dalej...

Parafialny Klub Towarzyski, który powstał z inicjatywy Pani Gladys Kulas obchodził w niedziele 20 kwietnia drugą rocznicę powstania. Patronem Klubu Towarzyskiego jest ks. Antoni Kowalczyk. Klub liczy obecnie 50 członków a spotkania odbywają się w kazdą środę, w godzinach od 12:00 do 15:00, w sali parafialnej kościoła Świętego Ducha.

Po mszach świętych godzina 11:00 i 12:30 na przybyłych czekały w sali parafialnej liczne niespodzianki. Członkinie Klubu Towarzyskiego przygotował prezentacje z imprez organizowanych na spotkaniach Klubu były to zdjęcia np. ze spotkania przy ognisku, konkursu na wiosenne fantazyjne kapelusze itp.. Były smaczne domowe wypieki oraz występy:

Zespół Tańca Sokól- alumni.
Szkoła Tańca Sokół- prezentowały się wszystkie grupy wiekowe.
Szkoła Tańca SPK Iskry- klasy od pierwszej  do piątej.
Szkoła Tańca Towarzyskiego "TED MOTYKA DANCE STUDIO"- SAMBA w wykonaniu pary Chris Dynowski i Taylor Sampson.

Panie przygotowały również loterię i dla wszystkich dzieci słodką niespodziankę.

A oto zdjęcia z tego wydażenia

Panie z Federacji Polek, Ogniwo Nr7od lewej:
Janina Senkałowska Barbara Malkiewicz, Halina Strychasz, Agata Kawalec, Gina Moszkiewicz, Emilai Jarmasz, Wanda Mikulak, Alicja Markowska.

Kolejny już raz Federacja Polek, Ogniwo Nr7 organizuje "Poezję przy herbatce". Impreza ta cieszy się dużym powodzeniem ponieważ zawsze jest dobrze przygotowana.

Tym razem nie było tematu wiodącego i okazało się, że to doskonały pomysł. Różnorodność prezentowanej poezji zadowoliła wszystkich.  W niedzielne popołudnie zaprezentowano wiele pięknych utworów  dających do myślenia, nostalgicznych,  przypominających o budzącej się wiosną do życia przyrodzie a także nie zabrakło poezji humorystycznej . To spotkanie  z pewnością wywarło na wszystkich dobre i niezatarte wrażenie.

Na zdjęciu panie prezentujące wiersze zarówno własne jak i znanych poetów np.Juliusza Słowackiego od lewej: Maria Kuraszko, Stanisłąwa Krzywdzińska, Zofia Gustowska, Eugenia Pawlak, Wanda Motyka, Stanisława Stobiecka